ΝΑΙ… ΥΠΑΡΧΩ ΑΚΟΜΑ!!!
ΧΟΡΕΥΑ… ΑΠΟ 4ΧΡΟΝΟ ΠΑΙΔΙ… ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ… ΚΑΙ ΛΑΪΚΑ (ΚΑΤΩ
ΑΠ’ ΤΟ ΠΛΑΤΑΝΟ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΥ ΤΡΙΧΩΝΙΔΑΣ! ΗΜΟΥΝ ΤΟ 1964… ΝΑΙ… 4 ΧΡΟΝΩΝ ΠΑΙΔΙ ΗΜΟΥΝ … ΚΑΙ
ΧΟΡΕΥΑ… ΚΑΙ ΜΕ ΚΡΑΤΑΓΕ Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΟΥ !!!
Ο ΜΗΤΣΟΣ Ο ΝΤΟΚΑΣ… Με Τ’ ΟΝΟΜΑ!!!
ΜΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΕΝΑΥΣΜΑ... ΝΑ ΧΟΡΕΥΩ... ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΕΙΜΑΙ... ΟΠΩΣ
ΓΟΥΣΤΑΡΩ!!!
ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΤΩΡΑ…
ΤΕΤΟΙΑ ΕΠΟΧΗ ΜΑΗΣ 2004!ΜΟΥ ΤΗΛΕΦΩΝΕΙ Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ… (Ο ΣΕΡ) ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ: «ΕΛΑ
ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΟΥ ΑΘΗΝΑ... ΣΕ ΠΡΟΣΜΕΝΩ…»!
ΑΝΕΒΑΙΝΩ ΑΘΗΝΑ…
ΑΝΤΑΜΩΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ... «ΟΔΟΣ ΕΒΡΟΥ… ΣΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ»!!
ΔΙΑΛΕΓΕΙ ΣΤΙΧΟΥΣ ΜΟΥ… ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ!!!
ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΘΑ ΤΟ ΓΡΑΨΩ ΤΩΡΑ…
«ΗΘΕΛΕ ΣΤΙΧΟΥΣ ΜΟΥ… ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΟΥ... ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ
ΝΑ ΤΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΕΙ Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ Ο ΓΡΗΓΟΡΑΚΗΣ!!!
ΝΑΙ!!!
ΕΓΡΑΨΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΜΟΥ… «ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΤΕΡΝΑ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ... «ΠΑΝΩ
ΣΕ ΣΤΙΧΟΥΣ ΜΟΥ»!!!
ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ «ΜΕΤΕΩΡΑ…»!!!
Γράφει: ο Δημήτρης Ντόκας Δημοσιογράφος - στιχουργός
