***
Ραγιάδες πέφτουνε στη γη
Της Ιστορίας η πληγή
Ξανάνοιξε κι αιμορραγεί...
Κάποιοι ψηλά στο καραούλι
Μ’ ένα ζουρνά κι ένα νταούλι
Χορεύουνε στη Λάκα Σούλι
Χορεύουνε στη Λάκα Σούλι
Μ’ ένα ζουρνά κι ένα νταούλι....
Κι ύστερα ήρθαν τα παιδιά
***
Κι ύστερα ήρθαν τα παιδιά
Κάτι αδούλωτα πουλιά
Αγριοπούλια με φτερά
Π’ ανοίγουν… και δεν κλείνουν!
Την Εθνική Αντίσταση
***
Έκανα κράτει στον καιρό
Ν’ αλλάξω εφεδρείες
Πήρα μελάνι και φτερό
Να γράψω ιστορίες...
Ρώτησα ήρωες - θεούς
Παλιούς καπεταναίους
Σε τόπους βρήκα μακρινούς
Μηνύματα για νέους...
Το Λαμόγιο
***
Απόψε κόβουν, της αγχόνης το σχοινί
Επαναστάτες, ήρωες αληθινοί
Κόμπο το δένουν και μαστίγιο το κάνουν
Για να χτυπάνε, τους αστούς, όπου τους φτάνουν.
Σου το ’πα, θα ’φτανε η ώρα
Λαμόγιο σκάσε και προχώρα
Απ’ το λαό, ήρθ’ ο καιρός για να κριθείς
Για όλα σου τ’ άδικα, ν’ απολογηθείς...
Μια γενιά βασανισμένη (Η γενιά)
***
Μια γενιά, βασανισμένη
Τις φτερούγες της, τινάζει
Αν και πολυδιχασμένη
Κάτι νέο, ετοιμάζει...
***
Δέκα βοριάδες ζήλεψαν
Κάποιου νοτιά την κόρη
Σε ξένους τόπους μίσεψαν
Την πήραν με το ζόρι...
Ο νεοραγιάς
***
Ξύπνα ραγιά… νεοραγιά βαριά κοιμάσαι
Ξύπνα επιτέλους δεν ακούς τους κεραυνούς
Ξύπνα ραγιά… νεοραγιά και μην πλανάσαι
Εμείς δεν είμαστε για τόπους σκοτεινούς…
Κάποιοι απ’ αυτούς τους στίχους μου… (και όχι μόνο…) έγιναν Τραγούδια!
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ… ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΜΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΣΥΝΘΕΤΕΣ! ΠΟΥ ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΑΤΕ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ… ΚΑΙ ΠΟΥ… «ΔΩΣΑΤΕ ΦΤΕΡΑ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ»!!!
ΥΓ: Αυτά... και κάμποσα άλλα... κατά καιρούς έγραψα… πόσο όξω έπεσα;
Αν Θες... μπες ΕΔΩ: www.prototypia.gr Να τα δεις…
Στίχοι: Δημήτρης Ντόκας Δημοσιογράφος - στιχουργός
