«Η κοινωνία σε θέλει να είσαι απλώς ένα φωτοαντίγραφο, ποτέ ένα πρωτότυπο» Όσσο

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

«Κάθε Ηλιοβασίλεμα» … δεν ξέρω τι μου φταίει!!!


«Κάθε Ηλιοβασίλεμα»
Στίχοι: Κώστας Ψυχογιός
Μουσική: Γιώργος Μανισαλής
Πρώτη εκτέλεση: Ρίτα Σακελλαρίου

Δεν φταίω που με φορτίζετε… ακούστε τα!

Έφτασες φίλε… δεύτερος!

Και πρώτος… και δεύτερος… και τελευταίος «και ουραγός»… έφτασα!
Και φτάνω!!
Η ουσία είναι μία… πως πάντα έφτανα!!!
Το θέμα είναι ένα … πως μέχρι τώρα…πάντα φτάνω!!!!

Δεν φταίω που με φορτίζετε… ακούστε τα!

Προσέξτε τι γράφω:

Δεν γράφω διαβάστε τα… «ακούστε τα»… γράφω!!
Γιατί ξέρω περίτρανα και το αιτιολογώ, πως οι λέξεις σ’ ένα κείμενο, άσχετα με την … «γραμματοσειρά» που χρησιμοποιείς, οι ίδιες οι λέξεις από μόνες τους έχουν τη δική τους βαρύτητα και ένταση!!!

Κάποιοι από μας που αγαπάμε ανυστερόβουλα … αγκαλιάζουμε, ανοίγουμε την ψυχή μας, μέσα μας ο κάθε Άνθρωπος… απάγκιο να βρει!
Αγαπάμε όλους τους Ανθρώπους… τους αγκαλιάζουμε… δεν περιμένουμε τίποτα… την της καρδιάς… την της όλης ψυχής μας τάση… ενσυνείδητα εξωτερικεύουμε… τα όλα μας ... γιατί είμαστε Αληθινοί… Ανθρωπιστές και αναμφισβήτητοι Κομμουνιστές!
«Λόγω και έργω»!!
Τιμή και περηφάνια μας!!!

Δώσαμε, δίνουμε και θα δίνουμε …παρ’ όλες τις αδικιές που υφιστάμεθα… όλο «το είναι μας»… τα πάντα για τον Άνθρωπο!
Για τον κάθε Άνθρωπο!!

Παρένθεση:  Τώρα … που γράφω τούτο το κείμενο ακούω το τραγούδι : «Στου Μπελαμί το Ουζερί»!

Αποσυντονίστηκα … ακούω το τραγούδι… όσες και πόσες μνήμες, θύμησες και νοσταλγικές αναμνήσεις μου βγάζει;
Θα βρω σε δευτερόλεπτα το ρυθμό μου…
Για να συνεχίσω να γράφω…

ΕΕΕ… Αυτό που μου συμβαίνει απόψε … δεν έχει ματαγίνει!
Γράφω κι ακούω τον ραδιοσταθμό του Μεσολογγίου…

Ήθελα να επανέρθω στο ρυθμό μου … να γράψω ότι είχα κι έχω αυτοστιγμεί κατά νου!!!
Δεν μπορώ όμως…
«κλαίνε τα πουλιά γι’ αέρα»!!!
Αυτό ο τραγούδι…
Το τραγούδησε ο Τάκης Ασημάκης στην Αυλή μου!!!

Πόσες «συναισθηματικές μαχαιριές»… απόψε ν’ αντέξω;;;
Τώρα τούτη τη στιγμή 01:45 π.μ. Τρίτη 22 του Αύγουστου 2017…ο ραδιοσταθμός του Μεσολογγίου… παίζει το «κάθε Ηλιοβασίλεμα» … με τη Ρίτα Σακελαρίου!

«Κάθε Ηλιοβασίλεμα»
Ήταν στο «Μον Σενιερ» … πλατεία Αμερικής … στην Αθήνα…τραγούδαγε η Ρίτα το «Κάθε ηλιοβασίλεμα» και πάντα όταν ήμουν εκεί…κάθε φορά σηκωνόμουνα και το χόρευα!
Τότε εκεί ήταν… σύχναζε πάντα κι ένας … ηλικιωμένος γλεντζές, ο Χαραλαμπόπουλος. Με τα μαύρα γυαλιά του,  που σηκώνονταν και χόρευε ζεμπέκικα …κι αυτός!
Ένα χάραμα… μείναμε εμείς κι εμείς… ο Χαραλαμπόπουλος… «ηλικιωμένος ήτανε»… έρχεται στο τραπέζι μας!
Εκεί ήμασταν η παρέα μου, η Ρίτα, ο γιος της ο Γιώργος… «ένα λεβεντόπαιδο»... Η Κατερίνα Στανίση…μια «Ωραία Κυρία»!
  
«Ρε Μαγκάκι» … μου λέει ο Χαραλαμπόπουλος…  σκύβοντας από πάνω μου, σήκω να χορέψεις «το Ηλιοβασίλεμα»… για πάρτη μου!!!

«Δε γίνεται… ρε γεροντόμαγκα» του λέω… «Εγώ χορεύω μόνο για πάρτη μου»!!!

Έκανε … «Ισπανική υποχώρηση» και κάθισε στο τραπέζι του!

Το τι έγινε τότε στην παρέα μας δεν περιγράφεται… όλα αυτά που γράφω… μπορεί να τα επιβεβαιώσει η  Κατερίνα Στανίση… ο γιος της Ρίτας ο Γιώργος… κι η παρέα μου!!!
Ποτέ εγώ δε γράφω στον αέρα!!!

Όταν γράφει ο Μήτσος ο Ντόκας … η τον αμφισβητείς τεκμηριωμένα  δημόσια … η βγάνεις το σκασμό!!!

Τότε … λέω στη Ρίτα… «Σήκω Ρίτα» … βγάλε  τον καημό σου να χορέψω  για πάρτη μας… τον πόνο μας!!!

Το τι μου τραγούδησε δεν το θυμάμαι…
Βαριά κι ασήκωτα ζεϊμπέκικα…
Σηκώθηκα κι έφερα τις στροφές μου...
Θυμάμαι λίγα και μόνο … να φεύγουν τα πάντα στον αέρα … απ’ τους πρωινούς!!!

Εδώ γράφει κι υπογράφει….

 ο Μήτσος ο Ντόκας